Smits en Otto Go Oz

vrijdag, februari 03, 2006

WhitSunday Islands – Otto’s and Brink Edition

Zoals vermeldt in de vorige post en in “The Smits Edition” zijn we voor het zeilen rond de Whitsunday Islands opgesplitst. Ongeveer 45 – 60 minuten na het vertrek van de Smits Edition zijn wij opgestapt op, ons onderkomen voor de aankomende drie dagen, het zeilschip “Freight Train”. Na het vertrek vanuit de havens van Airlie Beach kregen we een korte introductie over het reilen en zeilen op het schip. Freight train is een gepensioneerde race boot met als bijkomstigheid dat niet alles is ingericht op optimale comfort en luxe. De beperkte hoeveelheid water en ruimte zorgde voor twee gecombineerde wc/douches waarbij je de douchtijd van het maximum van 1 minuut niet mocht overschrijden (douche ½ nat worden, inzepen, ½ afspoelen). Het schip was verder opgedeeld in 3 ruimtes. De voor slaapkamer, de gecombineerde achter slaapkamer/keuken/combuis en natuurlijk het dek. Dit gaf trouwens ook het gevoel dat je echt aan het deelnemen was met een zeiltocht! Nadat iedereen aan boord was zijn we al snel vertrokken. Hieronder een wat plaatjes van de boot en natuurlijk het relaxed rondhangen op het dek.
Na het schip nader bekeken te hebben, kregen we van de 20 jaar oude schipper (reserve schipper op de Waltzing Matilda) een korte introductie over de aankomende tocht en de strafmaat bij het eventueel over boord laten vallen van spullen (strafmaat: 1 theelepel ... Vegemite!). Zoals eerder vermeld is Freight Train een gepensioneerde race boot. Een van de leuke aspecten daarvan was dat we ook gingen racen met andere boten, maar een race is alleen geldig als je wint, bij verlies was je natuurlijk niet echt aan het racen :-). Vlak na vertrek bleek al snel dat je, in tegenstelling tot menig ander schip, ook nog actief moet meezeilen op z’n raceboot. Vandaar dat Otto (Mark) menig keer in de touwen te vinden was. In het begin genoten we nog van een rustige cruise, maar het verdubbelen van de grote van het voorzijl zorgde al snel voor een hoek van 45 graden. Best leuk trouwens om dolfijnen langs te zien zwemmen terwijl je moeite doet om op het dek te blijven staan. Tevens weerhield dit de kok er niet van om onze lunch alvast te gaan berijden.
Dit zijn tevens de laatste foto’s die we van hem hebben kunnen maken omdat hij hierna bij het vangen van een vis er in slaagde om z’n arm uit de kom te ploppen. Hierna is hij op een schip gestapt dat op de terugweg was naar de haven. Na een tussenstopje om te gaan snorkelen heeft de boot hem afgezet bij de haven en heeft zijn arm na 7 uur de juiste plek weer teruggevonden. De vis is er trouwens met de schrik vanaf gekomen. Na dit korte intermezzo zijn we weer verder gevaren en werden vergezeld door vele kwallen en een hier en daar een reuze schildpad. Niet veel later kwamen we aan bij een baai vlak bij “White Heaven Beach”. Na een beach landing en een wandeltochtje (achter twee treuzelende trutjes) hebben we een uitzichtpunt en het witte strand bezocht. Op White Heaven Beach kwamen we ook herr Smitsel und frauline Kersten tegen (van een afstand herkenbaar aan een losse blauwe broek, ... die stond hem goed). Om de kwallen van wat dichterbij te bekijken hebben we onze stinger suits aangetrokken en een zoute duik genomen.
Terug aangekomen bij de beach landing bleken we de laatste te zijn die opgepikt moesten worden. De baai waar we ons anker hadden uitgeworpen was het overnachtingspunt van enkele andere boten (inc Waltzing Matilda). Op het schip aangekomen hebben we genoten van een heerlijke pasta. Die avond gezellig op het dek gezeten en beter kennis leren maken met de hele groep. Na de nodige biertjes kwamen de diepere gesprekken al snel los. Zo blijkt “a Brazilian” in Australië er heel anders eruit te zien als in Engeland en dat siliconen op je dijbenen best een optie is. Na de nachtelijke gesprekken hebben we ons bed opgezocht. Veel van de opvarende besloten, vanwege het tropisch klimaat in het ruim, op het dek te gaan slapen. Dus hadden wij alle ruimte om een mooi plekje uit te zoeken. Bedden van 30 cm in een naar olie stinkende hoek bleek ons een geschikte keus. Bij de eerste zon de zeilen op en weg voor de andere boten überhaupt een teken van leven vertoonde. Hierbij werd ons schip nog net even uitgebreid met een nieuw bemanningslid. Na een zeiltripje kwamen we aan op een uitstekende snorkellocatie en na wat instructies (tekens voor als je een haai ziet of als er een haai aan je been zit, o en als alles oke is) zijn we het water in gegaan om te kijken wat er zich bevond onder de zeespiegel.
Omdat vissen de neiging hebben langer onder water te blijven en weg te zwemmen hebben Otto (Kim) en Eric een ruime stap genomen om met wat extra lucht en lood de vissen van dichtbij te gaan bekijken.
Deze manier van voorplaatsen onder water leek Otto (Mark) ook wel interessant en na zich verzwaard te hebben met een lunch is hij gaan spartelen in het ondiepe. Na het verlaten van het ondiepe waren er de nodige bubbels onderwater te zien (de vraag is of deze bubbels perslucht zijn of pers-lucht).
Nadat iedereen weer boven water was zijn we doorgevaren naar de volgende baai. Hier zijn we weer gaan brilzwemmen met een rietje en hebben onze eerste haai gezien en Eric heeft genoten van een happende schilpad. Na een aardig lange tijd onderwater te hebben doorgebracht werden we opgehaald om zelf te gaan happen. Dit keer werden we het water uitgehaald om ook nog net mee te doen aan de blijkbaar dagelijkse pre diner snack. De duik overdag beviel zo goed dat we alle drie wel in waren voor een duik in de nachtelijke duisternis van de zee. Tijdens de vertraging wegens falend materiaal leek het ons slim de spanning wat op te voeren met verhalen over hongerige haaien waarvan de ogen groen oplichten als je ze belicht met onze nauwelijks werkende zaklampen (schudden tijdens gebruik). Na het ontknopen van de flippers zijn we “met z’n zessen” tegelijk achterover gekukeld uit het miezerige bootje. De instructeur gaf ons voldoende ruimte om zelfstandig het nachtelijk koraal te verkennen. S’ochtends zijn we weer een eind gaan varen (50 meter naar links) zodat we gunstiger lagen voor de volgende snorkel tocht.
Nadat de laatste uit het water waren (wij dus weer) vaarden we verder naar de volgende mooie lunch locatie waar ook de Waltzing Matilda haar anker had uitgeworpen.
Hierna lag alleen de terugtocht nog in het vooruitzicht. De schipper had met verschillende boten afgesproken om terug te gaan racen. Dus na de lunch vlug de zeilen hijsen en met volle vaart terug naar de haven (2 uur zeilen). Het bleek echt zeilweer te zijn en met een flinke wind en een frisse stortbui bereikte we een behoorlijke snelheid onder wederom een goeie hoek. Nadat we de haven weer benaderd hadden hebben we nog even zij aan zij gevaren met de Waltzing Matilda. Ook bleek dat we de race ruim gewonnen hadden, aangezien de rest niet echt mee had gekregen dat de race begonnen was. Na weer aan vaste wal te zijn kwamen we “one step Matilda” (Smits) en Marielle weer tegen. S’avond hebben we nog met alle opvarende afgesproken om te gaan eten. Na een ronde Italiaanse maaltijd zijn we ook nog gaan stappen waarbij we de schipper en bemanning ook nog tegen kwamen.

Ook de kok was nog even langs geweest waarmee het heel goed ging, helaas mocht hij vanwege drogering niet meedrinken en heeft het schip vroegtijdig verlaten. Uiteindelijk hebben Smits en Otto (Mark) nog een traditionele nachtduik genomen voor het nest in te duiken.

Conclusions:
Een natte stinger suit in de auto leggen is geen goed idee. Onderwater is alles best mooi. 12 flippers in 1 dinkie is eigenlijk te veel.

Recommendations:
Freight Train, duiken, nacht duiken.

Further questions:
Is het nou stinger suit of stinker suit?

6 Comments:

  • Hallo levensgenieters,

    Het is leuk om weer even terug te lezen wat we ook weer allemaal hebben gedaan. We genieten weer van alle mooie plaatjes, maar vinden het wel heel jammer dat we er nu niet meer bij zijn. We kijken uit naar de volgende post waar wij ook nog wat van mee beleefd hebben!!!!!

    Groetjes Otto (Kim), Eric en natuurlijk poes.

    By Anonymous Otto (Kim), Eric en Poes, at vrijdag, februari 03, 2006  

  • giny . Leuk die foto,s zeker die onder water genomen zijn MARK . Ga zo door wij genieten mee, Het zal wel weer wennen zijn als jullie weer met zijn tweetjes zijn nog een hele fijne tijd daar Groetjes uit Middelaar.

    By Anonymous giny, at maandag, februari 06, 2006  

  • Zeilers en Co,
    Lekker zeilen, visjes kijken, foto's maken, wijntje drinken, uitslapen onder aan een trap .... het kan niet op. En wij maar werken hier in dit kikkerland met zeer donker zijk weer. Je wordt er sulky, peevishly .... zeg maar sjagrijnig van. Gelukkig kunnen we dan weer wat energie putten uit jullie verhalen op de site. Wij
    hebben zelfs nog meer informatie mogen aanhoren hoe jullie dagelijks ritueel er uit ziet. Kim en Eric zijn weer terug en waren zeer enthousiast. Nog meer foto's en film en natuurlijk leuke verhalen. Ga hier vooral mee door, zeker als jullie straks het avontuur weer gaan voortzetten, want ook het verblijf van Mariëlle
    komt een eind. Wij zijn erg benieuwd hoe jullie verdere reis er uit gaat zien.
    Tip: Als jullie "Bobientje" weer laten rijden laat dan ook eens weten hoeveel mijlen zij in de wielen heeft. Het blauwe lijntje lijkt zo kort.
    José en Frans

    By Anonymous José en Frans, at maandag, februari 06, 2006  

  • Hoi Mark en Ivan,

    Jullie prachtige foto's en verhalen blijven iedere keer weer leuk om te lezen en te zien!

    Veel plezier de komende maanden en tot april!

    grtz Marijn.

    ps. ik zal kim en eric al vast eens uithoren over alle verhalen die de website niet gehaald hebben :)

    By Blogger marijn, at woensdag, februari 08, 2006  

  • Hello guys,

    Hier een berichtje vanaf Hong Kong. Ik ben net veilig geland en wacht nu op de volgende vlucht. Ik heb net nog geprobeerd om te skypen maar dat lukt niet echt met deze computer. Dus dan maar een comment plaatsen...Helaas zit het erop voor mij, maar ik had nog best wat langer willen blijven. Dat realiseerde ik me vooral toen ik eenmaal in het vliegtuig zat en ik besefte dat ik niet meer terug kon! Maar het is vast ook weer fijn om thuis te zijn en iedereen weer te zien. Zeker mijn petekindjes, want die heb ik wel gemist! Nou jongens maak er nog wat moois van daar! Kijk goed uit in de outback en geef bobine nog een goede beurt voordat jullie vertrekken! Tot over een paar weken, en laat regelmatig (zo mogelijk) wat van jullie horen! Al besef ik nu wel hoeveel werk het is om een post te maken!!! Ik wacht met smart op de volgende post om nog even na te genieten van al het moois wat we samen gedaan hebben!

    Veel liefs en dikke kus Jellie

    By Anonymous Jellie, at woensdag, februari 08, 2006  

  • He Ivan,

    Wanneer ben je weer terug? Moet ff weten of je 6-7 mei meegaat met ons jaarlijkse weekendje van Megens. Dit jaar maken we Valkenswaard onveilig.

    Gr. Nancy

    By Anonymous Nancy, at dinsdag, maart 28, 2006  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home